The Greek Library / "Η ελληνική βιβλιοθήκη"

Το The Greek Library είναι μια νέα ανοικτή βιβλιοθήκη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, που συγκεντρώνει χιλιάδες ελληνικά κείμενα, από τον Όμηρο έως τη βυζαντινή περίοδο, και προσφέρει δυνατότητες αναζήτησης και επεξεργασίας του υλικού."

Ως προς τον χαρακτήρα της, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο Perseus και στο TLG: όπως το Perseus, αξιοποιεί σύγχρονες τεχνολογίες ψηφιακής φιλολογίας και σταθερές αναφορές στα κείμενα· όπως το TLG, φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ευρύ corpus της ελληνικής γραμματείας. Η σημαντική διαφορά είναι ότι προσφέρεται ελεύθερα, χωρίς συνδρομή.

Το The Greek Library, καθώς είναι ένα σχετικά νέο εγχείρημα, χρειάζεται ακόμη να αξιολογηθεί από την επιστημονική κοινότητα ως προς την έκταση, τις χρησιμοποιούμενες εκδόσεις και τη φιλολογική του τεκμηρίωση. Ήδη όμως αποτελεί ένα πολλά υποσχόμενο εργαλείο, ιδιαίτερα για όσους ενδιαφέρονται για την ψηφιακή και υπολογιστική μελέτη των αρχαίων ελληνικών κειμένων.

Σωσμένα

Το πρώτο επεισόδιο από σειρά ντοκιμαντέρ για την περιπέτεια της διάσωσης των αρχαίων κειμένων υπό τον τίτλο "Σωσμένα"

Cognitive classics

Digital Fragmenta Historicorum Graecorum

Φιλολογικός ανθρωπισμός

Πόσο ανθρωπιστές αποδεικνύονται σήμερα με τον λόγο και το έργο τους οι εκπαιδευτικοί φιλόλογοι, όταν εκφράζονται μέσα από τα σωματεία τους; ενδιαφέρονται, πραγματικά, για την υπεράσπιση της ανθρωπιστικής επιστήμης, τη διάδοση του φιλολογικού ενδιαφέροντος στην εκπαιδευτική κοινότητα και την ευρύτερη κοινή γνώμη, ή νοιάζονται, κατά βάθος, για την προώθηση των συμφερόντων τους ενόψει της συμμετοχής τους στην οποιαδήποτε διοίκηση; επιδιώκουν την ισότιμη και απροκατάληπτη αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων ή θυμούνται τον διάλογο, αφού πρώτα μαγειρέψουν όρους και στόχους; ποιο είναι ακριβώς το επίπεδο των ανακοινώσεων που κατά καιρούς βλέπουν το φως της δημοσιότητας; τολμούν να αποκαλύψουν στρεβλώσεις και ιδεοληψίες, που διοχετεύονται από πάνω προς τα κάτω στους κόλπους της φιλολογικής κοινότητας, ή τις αναπαράγουν, όταν δεν σιωπούν (είτε για να μη θιγούν οι ημέτεροι είτε για να μη συρρικνωθεί το "σώμα" ακόμη περισσότερο); υπάρχει, τέλος πάντων, εκτός από ύφος, φιλολογικό ήθος; πώς και από ποιον μπορεί αυτό να οριστεί;

Κάποτε ο Νίτσε, για τους δικούς του λόγους (βλ. και το άρθρο του S. Nimis, σ. 112), διαχώρισε με κυνικό τρόπο τους αρχαίους από τους κλασικούς φιλολόγους της εποχής του (σε ελλ. μετφρ. Μ. Γιόση-Α. Μελίστα, "Χρήσεις", περ. Ίνδικτος, αρ. τεύχ. 5, 1996: σ. 90):

Οι αρχαίοι Έλληνες	Οι κλασικοί φιλόλογοι
-τιμούν το Ωραίο	-αερολογούν και είναι ντιλετάντες
-ασκούν το σώμα	-είναι όντα αποκρουστικά
-έχουν άριστη άρθρωση	-τραυλίζουν
-μεταμορφώνουν σε θρησκεία τα καθημερινά πράγματα	-είναι άθλιοι σχολαστικοί
-ακούν προσεκτικά και παρατηρούν	διυλίζουν τον κώνωπα και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους
-είναι επιρρεπείς στον συμβολισμό	-είναι ανίκανοι για συμβολισμούς
-ως άτομα διαθέτουν ελευθερία	-είναι παθιασμένοι σκλάβοι του κράτους
-έχουν καθαρή θέαση του κόσμου	-είναι χριστιανοί μεταμφιεσμένοι
-είναι πεσιμιστές διανοούμενοι	-είναι Φιλισταίοι

Μπορούμε σήμερα να κρατήσουμε κάποιους από τους προηγούμενους παθολογικούς αφορισμούς; ποιους και για ποιους (εφόσον όλοι δεν είναι φυσικά ίδιοι);